Zeleno, ki te hočem zeleno. 

Zeleni veter. Zelene veje. 

Ladja na morju 

in konj na planini. 

S senco ob pasu 

ona sanja na balkonu, 

polti zelene, las zelenih, 

z očmi od hladnega srebra. 

Zeleno, ki te hočem zeleno. 

Pod ciganskim mesecom 

stvari jo motrijo 

in ona jih ne more motriti. 

Zeleno, ki te hočem zeleno. 

Velike ledene zvezde 

prihajajo s senčnato ribo, 

ki odpira cesto zori. 

Smokva tare veter 

z luskinami svojih vej, 

in gora, mačka tatica, 

ježi svoje sršljive aloe. 

Ali kdo bo prišel? In od kod? 

Ona sedi na balkonu, 

polti zelene, las zelenih, 

sanjač o morju gorjupem.

…

Široki veter je puščal 

v ustih čuden okus 

žolča, mete in bazilike. 

Boter! Kje, povej mi, 

kje je tvoja grenka mladenka? 

Kolikokrat te je pričakovala! 

Kolikokrat te bo pričakovala! 

Kolikokrat te bo pričakovala 

svežega lica, črnolasa, 

na tem zelenem balkonu! 

…

Verde que te quiero verde. 

Verde viento. Verdes ramas. 

El barco sobre la mar 

y el caballo en la montańa. 

Con la sombra en la cintura 

ella sueńa en su baranda, 

verde carne, pelo verde, 

con ojos de fría plata. 

Verde que te quiero verde. 

Bajo la luna gitana, 

las cosas la están mirando 

y ella no puede mirarlas. 

(Federico Garcia Lorca)